خواهی امد روزی که پا های آماس کرده ماندویدن دیوانه وار زیر قطرات سبز باران رافراموش کرده باشندتک تک خاطراتم میگویندتو بامن دویده ایبا کفش های خاطره هایم تو را به یاد خواهم آورداز سایه ی درخت بید روی نیمکتکه هر بهار به جرم عاشق پروری فلک میشودتو خواهی امد اما زمان بعد تو شروع کرد به دویدنعقربه ها فَاِنَّ الصَّبْرَ مِنَ الاِيمَانِ را فراموش کردندچه شب هایی که با فکر فَاستَقِم كَما أُمِرتَ صدای خرد شدن شاخه های در هم تنیدهرگ و ریشه خود را شنیدمتو خواهی امد و بازدر چشم های استواییت زل خواهم زدو دوباره این تن نیمه جانمثل سابقزندگی را از بر خواهد کردتو یوسف قصه های تلخ تمام روزگار گذشته ایاعجاز توچشمهات استکه دوباره در من جوانه خواهد زد!

دلم یک بغل میخواهد با هزار ستارهلب های تورا میخواهد با هزار ماهو یک آسمان بیکران مهتابیکه هرشببار هم آغوشی هایمان را بدوش کشدمن راز تل ماسه های کویر را خوب می شناسمراه و رسم ستاره هارا،شرشر چشمه سار های قلب صحرادر گوش های خسته من قصه ها گفته اند...و جاده،جاده ی رسیدن به چشمهاتزیباترین حالت فراموشی غم های من است،تو خوب میدانیسربازی که به خانه باز میگرددکلاه از سر برمی دارد!...ماباز دست در دست همبا هر خورشید زمستانناپدید خواهیم شد!(با اندکی تصرف)